Παρακολουθώ λοιπόν αθλητικά και βλέπω πόσο συχνά προβάλλεται η πιο ανούσια είδηση, η πιο ανούσια για τον μέσο τηλεθεατή, αλλά εμφανίζεται κανονικά μέσα από τα αθλητικά γεγονότα και τις ειδήσεις. Πάντα με εκνεύριζε, διότι ενώ υπάρχουν κάποια παιδιά που μέσα σε αντίξοες συνθήκες δίνουν το περίσσευμα του εαυτού τους για να κρατήσουν ψηλά την ιδέα του αθλήματός τους μέσα από την υπερπροσπάθεια τους, εντούτοις τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν εκεί που υπερισχύει ο κανόνας του αθλητικού εμπορίου.

Είναι γενικά γνωστό ότι η προθέρμανση αλλά και η χαλάρωση είναι μέρος της προπόνησης. Στην πράξη, όμως, οι υποχρεώσεις συχνά δεν επιτρέπουν να γίνεται σωστά. Ούτε σωστή προετοιμασία, ούτε σωστή αποθεραπεία. Το παιδί έχει σχολείο, μουσική, άλλες δραστηριότητες. Εσύ τρέχεις να προλάβεις δουλειές, μετακινήσεις, υποχρεώσεις.

Ξοδεύουμε καθημερινά πολλές ώρες στην προπόνηση, με τη φυσική κατάσταση, την τεχνική και το ταλέντο μας να καθορίζουν την εξέλιξή μας. Φτάνουν όμως αυτά για φτάσουμε να αισθανόμαστε πλήρεις στη προπόνηση και ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα του κάθε αγώνα;

Η σωστή διατροφή είναι βασικό εργαλείο απόδοσης. Δίνει ενέργεια, αυξάνει την αντοχή και συμβάλλει ουσιαστικά στην αποκατάσταση.

Η νέα διοίκηση είναι μια ευκαιρία. Να ξαναδούμε τα θεμέλια. Να δουλέψουμε ουσιαστικά και σε βάθος. Να αλλάξουμε νοοτροπίες. Να αφήσουμε για λίγο την ανάγκη της “παρουσίας” και να στραφούμε στην ουσία. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι για κάποιο διάστημα θα λείψουμε από κάποιες διεθνείς διοργανώσεις – γιατί όχι; Μήπως τελικά το χτίσιμο έχει μεγαλύτερη αξία από τη βιτρίνα;

Να χαιρόμαστε ή να κλαίμε; Γιατί, εντάξει, Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού σήμερα, αλλά τι εικόνα βλέπουμε γύρω μας; Στα σχολεία, στους δρόμους, στα σπίτια, στους εφήβους μας. Αν η υγεία είναι παιδεία, τότε κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος.