Τα παιδιά που ασχολούνται με ατομικά αθλήματα, και ιδιαίτερα με τόσο απαιτητικά αθλήματα όπως η ρυθμική και η ενόργανη γυμναστική, καλούνται από πολύ μικρή ηλικία να ανταπεξέλθουν σε μια δύσκολη καθημερινότητα. Πολλές ώρες προπόνησης, σχολείο, διάβασμα, μετακινήσεις, αγώνες και μαζί όλα όσα έχει φυσιολογικά η ζωή ενός παιδιού.
«Φοβάμαι την αποτυχία λέει η αθλήτρια που ετοιμάζεται να πάει στους αγώνες. Είναι ένας φόβος που σίγουρα κυριαρχεί στον εσωτερικό κόσμο πολλών παιδιών Αλλά ας το δούμε, τελικά, τι είναι αποτυχία;
Παρακολουθώ λοιπόν αθλητικά και βλέπω πόσο συχνά προβάλλεται η πιο ανούσια είδηση, η πιο ανούσια για τον μέσο τηλεθεατή, αλλά εμφανίζεται κανονικά μέσα από τα αθλητικά γεγονότα και τις ειδήσεις. Πάντα με εκνεύριζε, διότι ενώ υπάρχουν κάποια παιδιά που μέσα σε αντίξοες συνθήκες δίνουν το περίσσευμα του εαυτού τους για να κρατήσουν ψηλά την ιδέα του αθλήματός τους μέσα από την υπερπροσπάθεια τους, εντούτοις τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν εκεί που υπερισχύει ο κανόνας του αθλητικού εμπορίου.
Όλο και πιο συχνά βλέπω στους αγώνες μια υπερπληθώρα μικρών παιδιών να εκτελούν τα προγράμματά τους (με ή χωρίς όργανα) μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει απλή συμμετοχή. Γόνατα, κουντεπιέ, τεχνική… όλα θυσιάζονται στον βωμό του …προγράμματος.
Συχνά μιλάω με προπονήτριες και παρατηρώ και ο ίδιος πως πολλοί γονείς αναλαμβάνουν αυτόκλητα τον ρόλο του προπονητή, τη στιγμή που το παιδί προσπαθεί να βρει τη συναισθηματική του ισορροπία και να χτίσει εμπιστοσύνη με την προπονήτριά του
Το 3ο EVIA CUP στη Χαλκίδα ήταν μια πραγματική γιορτή του αθλητισμού! Ως φωτογράφος, είχα την ευκαιρία να αποτυπώσω όχι μόνο τις προσπάθειες των αθλητριών, αλλά και το μοναδικό κλίμα που δημιούργησαν οι διοργανωτές.
Η αγωνιστική περίοδος βρίσκεται σε εξέλιξη, με προκρίσεις, περιφερειακά πρωταθλήματα και τελικούς να γεμίζουν το καλεντάρι της ΕΓΟ. Σε αυτό το σκηνικό, αθλήτριες, προπονήτριες και γονείς βαδίζουν μαζί σε μια διαδρομή γεμάτη προκλήσεις, ένταση και συγκινήσεις. Όμως, αλήθεια, πόση σημασία έχουν οι διακρίσεις και οι βαθμολογίες σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες;
«Μα πόσο της αρέσει..» Και “πόσο” αλήθεια κρύβεται πίσω από αυτές τις λέξεις; Είναι κάτι που συνήθως εκφράζουν για τα παιδιά τους που κάνουν ρυθμική. Ναι, θέλουμε τόσο πολύ να δούμε τα παιδιά μας να πετυχαίνουν (καλοπροαίρετα φυσικά), το θέλουμε με πάθος, σε σημείο που δεν παρατηρούμε πως, θέλουμε περισσότερο από τα ίδια τα παιδιά μας
Πολλοί γονείς ανησυχούν για την προσαρμογή των παιδιών τους στη γυμναστική. Οι προκλήσεις είναι πολλές, και ο ρόλος του γονέα είναι καθοριστικός στο να βοηθήσει το παιδί να χτίσει υγιείς σχέσεις με το άθλημα. Παρακάτω παραθέτω κάποιες βασικές κατευθύνσεις που μπορούν να συμβάλουν σε αυτή την πορεία.
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης σε εξωτερικό περιβάλλον, πολλές φορές παρατηρώ τις επιδόσεις των κοριτσιών μέσα από την άλλη μου ιδιότητα, αυτή του προπονητή της γυμναστικής. Υπάρχουν αθλήτριες που ενώ διαθέτουν φυσικά προσόντα ώστε να εκτελούν ασκήσεις ευλυγισίας με μεγάλη ευκολία, εντούτοις όταν καλούνται να σηκώσουν το πόδι ψηλά…
Η ρυθμική γυμναστική είναι ένα άθλημα που συνδυάζει δύναμη, ευλυγισία, αντοχή και καλλιτεχνική έκφραση. Ωστόσο, λόγω της έντονης επιβάρυνσης του σώματος, οι αθλήτριες είναι επιρρεπείς σε διάφορους τραυματισμούς.
Μια από τις διαστροφές της ελληνικής πραγματικότητας είναι ο διαχωρισμός του αθλητισμού σε ερασιτεχνικό και επαγγελματικό. Και αυτό, στηρίζεται στο κυρίαρχο εξωφρενικό επιχείρημα πως, ο επαγγελματίας αθλητής βιοπορίζεται μέσω του αθλήματος του από συμβόλαια, πριμ και μισθούς, ενώ ο ερασιτέχνης προπονείται απλά για την …ευχαρίστησή του και οπότε, οφείλει να μην “απαιτεί” χρήματα.
Τόλμησε να πραγματοποιήσεις μια φωτογράφιση διαφορετική και μοναδική
Select Date & Time
Your Reservation
Location
{location_name}Clients
Photographer
{employee_name}Price
{reservation_price}Total: €0
