Τελικά, τι θέλουμε από τα παιδιά μας;

Όλοι μας πρέπει να αντιληφθούμε ότι η αθλήτρια είναι και παιδί που πάει σχολείο, έχει διάβασμα, έχει οικογένεια, φίλους, ανάγκη για να χαλαρώνει. Από όλους αυτούς τους κρίκους, κατά τη γνώμη μου το σωματείο είναι ίσως αυτό που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το περιβάλλον που αναπτύσσεται αθλητικά το παιδί.

Αλλά, τι σημαίνει σήμερα τι σημαίνει σήμερα «καλό σωματείο». Είναι μόνο οι επιτυχίες, τα μετάλλια και οι αθλήτριες που έφτασαν ψηλά; Οι αθλήτριες που κατάφερε να στείλει σε μια Εθνική ομάδα; Ή είναι και ο τρόπος με τον οποίο μερίμνησε ουσιαστικά για όλα τα υπόλοιπα παιδιά που πέρασαν από το γυμναστήριό του; Ένα σωματείο δεν πρέπει να ξεχνά ότι η αθλήτρια είναι ταυτόχρονα και ένα παιδί.

Το ίδιο ασφαλως πρέπει να αναρωτηθούμε και εμείς οι γονείς και οι προπονητές. Όταν ζητάμε από ένα παιδί να προσπαθήσει περισσότερο, να κάνει περισσότερες ώρες προπόνηση, να αντέξει περισσότερο, έχουμε κάνει εμείς όσα πρέπει για να μπορεί να ανταπεξέλθει;

Και μια ακόμη πιο σημαντική ερώτηση. Όλα όσα ζητάμε από το παιδί τα ζητάμε πραγματικά για εκείνο; Ή μήπως κάποιες φορές εξυπηρετούν και τη δική μας ανάγκη για διάκριση, αναγνώριση και επιβεβαίωση;

Μέσα από τη δική μου δουλειά βλέπω πολλές φορές μια και μια άλλη πλευρά. Στις φωτογραφίσεις βλέπω παιδιά έξω από την πίεση του αγώνα και της βαθμολογίας. Μπορώ να διακρίνω τη χαρά στα πρόσωπά τους όταν αυτό που κάνουν δεν βαθμολογείται και δεν συγκρίνεται. Και διακρίνω επίσης την ικανοποίηση των γονιών όταν βλέπουν απλά το παιδί τους χαρούμενο. Αλλά, αυτό δεν θέλουμε όλοι μας άλλωστε;

Και αυτό, πιστέψτε με, λέει πολλά. Πάρα πολλά.

Και επειδή τα παιδιά δεν θα είναι για μια ζωή μέσα στο γυμναστήριο, στόχος όλων μας πρέπει να είναι να προσφέρουμε (ο καθένας από την πλευρά του) στα παιδιά εμπειρίες, όμορφες στιγμές και αναμνήσεις.

Λίγα απ΄αυτά θα από αυτά τα παιδιά θα φτάσουν στην κορυφή. Όλα όμως θα μεγαλώσουν και θα ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.

Αρχή λοιπόν της νέας αγωνιστικής χρονιά χρειάζεται να επαναφέρουμε το ερώτημα ξανά και ξανά και ξανά.

Τι ακριβώς θέλουμε να πάρει ένα παιδί φεύγοντας κάποια μέρα από τη γυμναστική;

Το μετάλλιο;

Ή εμπειρίες και εφόδια που θα πάρει μαζί του στη ζωή;

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο βιβλίο που μιλάει για το νόημα της ζωής και θα πρότεινα πραγματικά να το κάνετε κάποια στιγμή δώρο στον εαυτό σας. Είναι το «The Why Café» (γνωστό και ως «The Café on the Edge of the World – A Story About the Meaning of Life»), του John P. Strelecky.

Μέσα στο βιβλίο υπάρχει η ιστορία ενός επιχειρηματία και ενός ψαρά. Ο επιχειρηματίας προσπαθεί να τον πείσει ότι πρέπει να δουλέψει περισσότερο, να κυνηγήσει περισσότερα και να οργανώσει διαφορετικά τη ζωή του.

Θα σας τη μεταφέρω λίγο παραλλαγμένη και προσαρμοσμένη στον δικό μας χώρο… (το είχα κάποτε δημοσιεύσει στη σελίδα τού gymnast.gr)

Η αθλήτρια της φωτογραφίας είναι η Ελένη Μαρία Μπεκιάρη τού ΓΑΣ Χολαργού.

Μια νεαρή αθλήτρια της ρυθμικής, η Ιφιγένεια, καθόταν με τον δικό της τρόπο σ’ ένα παγκάκι ενός πάρκου και διάβαζε το αγαπημένο της βιβλίο για τις πιρουέτες. Η μέρα ήταν υπέροχη και η Ιφιγένεια είχε αποφασίσει να τελειώσει λίγο νωρίτερα την προπόνησή της και να απολαύσει για λίγο το όμορφο και ήρεμο περιβάλλον

Κάποια στιγμή την είδε και την πλησίασε μια πολύ επιτυχημένη προπονήτρια της ρυθμικής.

— Γιατί δεν κάνεις προπόνηση; τη ρώτησε.

— Έκανα αρκετή σήμερα. Τώρα κάθομαι λίγο, διαβάζω και ξεκουράζομαι.

— Και γιατί δεν κάνεις άλλη μία ώρα; Αν δουλέψεις περισσότερο, θα γίνεις καλύτερη.

— Και μετά;

— Μετά μπορείς να μπεις στην Εθνική ομάδα.

— Και μετά;

— Μετά μπορείς να πας σε μεγάλους διεθνείς αγώνες, σε Ευρωπαϊκά, σε Παγκόσμια…

— Και μετά;

— Αν είσαι πραγματικά καλή και δουλέψεις πολύ, μπορείς να φτάσεις ακόμη και στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

— Και μετά;

Η προπονήτρια την κοίταξε για λίγο.

— Ε, κάποια στιγμή θα σταματήσεις. Θα έχεις πετύχει πολλά, θα μπορείς επιτέλους να χαλαρώσεις, να διαβάσεις τα βιβλία σου και να απολαμβάνεις λίγο περισσότερο τη ζωή σου.

Η Ιφιγένεια την κοίταξε, χαμογέλασε και της είπε:

— Και τι νομίζεις ότι κάνω τώρα;