“Φοβάμαι” λέει η αθλήτρια που ετοιμάζεται να πάει στους αγώνες “φοβάμαι μην αποτύχω» . Είναι ένας φόβος που σίγουρα κυριαρχεί στον εσωτερικό κόσμο πολλών παιδιών Αλλά ας το δούμε, τελικά, τι είναι αποτυχία;
Στον αθλητισμό, με την ουσιαστική έννοια της λέξης, αποτυχία δεν υπάρχει. Υπάρχει προσπάθεια, εξέλιξη, εμπειρία και μάθηση και άλλα πολλά. Η έννοια της αποτυχίας εμφανίζεται περισσότερο στον πρωταθλητισμό, όπου τίθενται στόχοι και το αποτέλεσμα κρίνεται από την επίτευξή τους.
Και όμως, αυτή η λέξη τρομάζει πολλούς αθλητές (και τους γονείς τους απ΄ότι φαίνεται) περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Πολλοί αθλητές κι αθλήτριες αποδίδουν καλά στους αγώνες, κουβαλώντας “προγραμματισμένα” στο μυαλό τους τον φόβο της αποτυχίας και πιστεύοντας πως έτσι θα τα πάνε καλύτερα. Μπορεί αυτό πρόσκαιρα να λειτουργεί σαν κίνητρο, όμως σε βάθος χρόνου αποτελεί μια λανθασμένη νοοτροπία που συχνά φθείρει την ψυχολογία τους.
Όταν κάποιος αγωνίζεται με αυτό το σκεπτικό, ουσιαστικά δεν μπαίνει στον αγώνα για να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Μπαίνει για να μην χάσει, για να μην κριθεί, για να μην απογοητεύσει. Αντί να συγκεντρώνεται στην εκτέλεση, στην τεχνική και στην συνολική παρουσία του, επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα, στη βαθμολογία, στις αντιδράσεις των άλλων. Αρχίζει να σκέφτεται τι θα γίνει αν δεν τα πάει όπως θέλει. Πλάθει σενάρια αποτυχίας πριν ακόμη ξεκινήσει. Και τότε ο αγώνας παύει να είναι αγώνας και γίνεται προσωπικό μαρτύριο.
Κάποιος θα πει (και μου το έχουν πει βασικά): «Στον πρωταθλητισμό όμως μετράει η πρωτιά και το μετάλλιο». Σωστά. Η διάκριση έχει αξία και είναι απολύτως φυσιολογικό να στεναχωριέται κάποιος όταν δεν την πετυχαίνει.. Ο αθλητής προπονείται χρόνια για μια στιγμή, για ένα σημαντικό πανελλήνιο, για μια συμμετοχή σε έναν σημαντικό διεθνή αγώνα, και είναι λογικό να πονά μέσα του όταν βλέπει κάποιον άλλον να τα καταφέρνει ή να τον βλέπει στο βάθρο.
Το θέμα όμως δεν είναι η στεναχώρια. Το θέμα είναι πως θα την ερμηνεύσεις .
Άλλο να πεις: «Στεναχωριέμαι γιατί το ήθελα πολύ».
Και άλλο να πεις: «Αφού δεν πήρα μετάλλιο, απέτυχα».
Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει πάθος και φιλοδοξία. Στη δεύτερη υπάρχει ταύτιση της αξίας σου με το αποτέλεσμα.
Η νίκη σίγουρα μετράει. Αλλά δεν μπορεί να είναι μόνο αυτη. Διότι τότε, ένας αγώνας με δέκα πολύ καλές αθλήτριες θα είχε μια επιτυχημένη και εννέα αποτυχημένες. Όμς δεν πάει έτσι..
Ο φόβος της αποτυχίας πολλές φορές δεν αφορά καν τον αγώνα. Αφορά τον φόβο της απόρριψης, την ανάγκη επιβεβαίωσης, το «τι θα πουν οι άλλοι». Και αυτό χρειάζεται να το ψάξουμε.
Όπως και να χει, ο προπονητής έχει τον πρώτο λόγο στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας στη προπόνηση όπου η κοινωνική έγκριση για το κάθε αποτέλεσμα δεν έχει θέση στη σκέψη της αθλήτριας. Και όταν αυτή η κουλτούρα είναι πραγματικά ισχυρή, καμία ματαιοδοξία των γονιών ή τρίτων δεν μπορεί να τη διαλύσει.
Φωτογράφος χορού και γυμναστικής, με εμπειρία ως πρώην αθλητής και προπονητής. Μέσα από τις φωτογραφίες και τις σκέψεις μου, επιδιώκω να συνδέσω την τέχνη με τον αθλητισμό, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης προσπάθειας και εξέλιξης. Σας ευχαριστώ που επισκέπτεστε τον χώρο μου και ελπίζω να σας εμπνεύσει το περιεχόμενο που μοιράζομαι.
