Όταν τα Ζαγοροχώρια γίνονται σκηνή

Φωτογράφιση στα Ζαγοροχώρια. Το έζησα κι αυτό. Η πρωταγωνίστρια αυτού του διήμερου οδοιπορικού, η (ακούραστη πρέπει να το πω) Κωνσταντίνα Αθανασίου, αφέθηκε κυριολεκτικά στην αγκαλιά αυτής της μοναδικής ομορφιάς της Ηπειρώτικης γης. Κάθε πέτρα των γεφυριών και κάθε σοκάκι των χωριών μετατράπηκαν σε χορευτική σκηνή, σε ταπί ρυθμικής. Με τη μικρή μας πρωταθλήτρια προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε στα γαλήνια αυτά μέρη το δικό της καλλιτεχνικό κομμάτι μέσα από πόζες και φωτογραφίες, γεφυρώνοντας με τον τρόπο μας την ιστορία του τόπου με την τέχνη της ρυθμικής την οποία τόσο όμορφα εκπροσωπεί αυτό το κορίτσι. Δεν ξέρω αν τα καταφέραμε, ξέρω όμως πως αυτός ο τόπος μας μάγεψε τόσο, που κάθε φωτογραφία μοιάζει με μια υπόσχεση να ξαναζήσουμε αυτές τις στιγμές. Ποιος ξέρει…

Η γέφυρα Κοντοδήμου χτισμένη το 1753 η οποία βρίσκεται κάτω από τους Κήπους  και κάποιες δεκάδες μέτρα μακριά από τον κεντρικό δρόμο, ήταν η πρώτη μας στάση.   

Το επόμενο πρωινό περπατήσαμε μέσα στο  Τσεπέλοβο όπου τα πέτρινα σοκάκια ήταν πραγματικά από “άλλη εποχή” όπως θα δείτε στις φωτογραφίες.

Συνεχίσαμε στον επόμενο ορεινό προορισμό, το ΚαπέσοΒο έχοντας ορμητήριο την πανέμορφη γραφική πλατεία και κάνοντας βόλτες στα υπέροχα δρομάκια τού οικισμού. Και ασφαλώς μια επίσκεψη για πόζες στην ιστορική «Πασχάλειο Σχολή» δεν θα την χάναμε με τίποτε.

Από εκεί και πέρα, το κάθε μας βήμα στη περιοχή ενδιάμεσα από αυτούς τους παραδοσιακούς τόπους αποκάλυπτε κι έναν νέο χώρο που μπορούσε να γίνει σκηνικό φωτογράφισης. 

Σειρά είχε η πολυφωτογραφημένη γέφυρα του Κόκκορη, που ξαφνικά ζωντάνεψε όταν η Κωνσταντίνα, με τα υπέροχα ρούχα της και ένα χαμόγελο όλο ευτυχία, μετέτρεψε τις σκληρές πέτρες σε ταπί ρυθμικής.

Η γέφυρα στον ποταμό Βοϊδομάτη δεν θα μπορούσε να λείπει από το πρόγραμμά μας, ακόμα κι όταν μια βροχούλα  έκανε την εμφάνισή της. Παρά τη βροχή, η διάθεσή μας δεν χαλάστηκε ούτε στιγμή και συνεχίσαμε να κάνουμε ό,τι είχαμε σκοπό.

Ο Ήλιος πλέον στην κάθοδο και εμείς στην επιστροφή στη βάση μας στο Τσεπέλεοβο το οποίο όμως συνέχισε να μαγεύει και να μας προκαλεί να φωτογραφίσουμε υπό το φως του δειλινού και τη γαλήνη της νύχτας, σε ένα μέρος βγαλμένο σαν από παραμύθι. 

Η περιπέτεια της φωτογράφισης έδωσε τη σκυτάλη στην μαγική νυχτερινή ατμόσφαιρα τού υπέροχου ξενώνα Καδί, ο οποίος μας φιλοξένησε. 

Δείτε παρακάτω ένα κομμάτι από όλο αυτό που ζήσαμε και περιγράφω παραπάνω, μέσα από το backstage video.