Όσα ακολουθούν δεν είναι θεωρία, αλλά πράγματα που βλέπω καθημερινά μέσα στη γυμναστική και που νιώθω ότι αξίζει να ειπωθούν. Ζώντας από κοντά τον χώρο για πολλά χρόνια μέσα από αγώνες, ταξίδια, φωτογραφίσεις, στιγμές χαράς αλλά και έντονο προβληματισμό, βλέπω ότι το άθλημά μας, τόσο η ενόργανη όσο και η ρυθμική, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Και επειδή αγαπάω βαθιά αυτόν τον χώρο, νιώθω ότι έχουμε φτάσει σε μια στιγμή που χρειάζεται να μιλήσουμε ειλικρινά.
Δεν αναφέρομαι στις πρόσφατες διοικητικές περιπέτειες, αυτά φαίνεται πως έχουν καταλαγιάσει και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Ούτε θέλω να σταθώ στο οικονομικό σκέλος, αν και όλοι ξέρουμε πόσο καθοριστικό είναι. Το πρόβλημα είναι αλλού. Είναι βαθιά τεχνικό και κυρίως αναπτυξιακό. Έχουμε μπροστά μας πολλές διεθνείς διοργανώσεις, όπως κάθε χρόνο. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς. Αν εξαιρέσουμε τον Πετρούνια, που συνεχίζει να μας κάνει χαρούμενους, η γυμναστική στη χώρα μας δεν θυμίζει το λαμπρό παρελθόν της. Και αντί να ανακυκλώνουμε συνεχώς αναμνήσεις και να χτίζουμε προσδοκίες πάνω σε αυτές, μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τα πράγματα όπως είναι;
Η νέα διοίκηση είναι μια ευκαιρία. Να ξαναδούμε τα θεμέλια. Να δουλέψουμε ουσιαστικά και σε βάθος. Να αλλάξουμε νοοτροπίες. Να αφήσουμε για λίγο την ανάγκη της “παρουσίας” και να στραφούμε στην ουσία. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι για κάποιο διάστημα θα λείψουμε από κάποιες διεθνείς διοργανώσεις, Ναι, γιατί όχι; Μήπως τελικά το χτίσιμο έχει μεγαλύτερη αξία από τη βιτρίνα;
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εξαφανιστούμε. Μπορούμε να συνεχίσουμε να δείχνουμε την παρουσία μας με επιλεκτικό τρόπο, λιγότερο συχνά και με πιο καθαρές προθέσεις χωρίς όμως αυτό να γίνεται αυτοσκοπός, χτισμένος πάνω σε πλασματικές ελπίδες.
Προσωπικά, έχω ζήσει από κοντά πολλές από αυτές τις αποστολές. Όπως θυμάμαι και δηλώσεις στις συνεντεύξεις και τους τίτλους στα δελτία τύπου «μαζεύουν εμπειρίες τα παιδιά μας». Μεγάλη κουβέντα. Όμως ήρθε η στιγμή να πούμε πως δεν φτάνει πια η εμπειρία. Η γυμναστική δεν είναι για να είμαστε απλοί θεατές, είναι για να πρωταγωνιστούμε.
Αυτό όμως απαιτεί κάτι πολύ πιο δύσκολο: αλλαγή νοοτροπίας. Να σκοτώσουμε εκείνο το τέρας που μας κρατάει πίσω. Να σταματήσουμε να δουλεύουμε “για να πάμε κάπου” και να αρχίσουμε να δουλεύουμε “για να γίνουμε κάτι”.
Πολλές φορές (και το ξέρουμε καλά όσοι είμαστε μέσα στα πράγματα) υπήρξαν άνθρωποι σε επιτελικούς ρόλους που καλλιεργούσαν προσδοκίες χωρίς γερά θεμέλια. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσης, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που περιμέναμε, η απογοήτευση είναι μεγάλη. Ο κόσμος (κυρίως οι γονείς των αθλητριών και των αθλητών) δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε στραβά, γιατί οι ελπίδες που του δόθηκαν δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Κι αυτό δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την προσπάθεια να χτιστεί εμπιστοσύνη και ουσιαστική στήριξη στο άθλημα.
Φίλοι μου, η συμμετοχή δεν σημαίνει πάντα πρόοδο. Μερικές φορές, δυστυχώς, φέρνει και απογοήτευση. Ιδίως όταν στηρίζεται σε πλασματικές προσδοκίες.
Είναι καιρός να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια. Όχι με μιζέρια, αλλά με διάθεση να χτίσουμε. Γιατί αυτό το άθλημα μάς έμαθε πως τίποτα δεν κατακτάται χωρίς πτώσεις.
Αρκεί να μάθουμε να σηκωνόμαστε κάθε φορά πιο έτοιμοι, πιο δυνατοί, πιο ενωμένοι. Το μέλλον δεν χαρίζεται, χτίζεται. Και μπορούμε να το χτίσουμε μαζί.
Υ.Γ.
Θέλω απλώς να σας αφήσω με μια σκέψη:
Ποιος (ή ποιοι) μπορεί τελικά να ικανοποιούνται από το να συντηρούνται προσδοκίες, αντί να χτίζεται ουσιαστική πραγματικότητα;
Αξίζει να το σκεφτούμε όλοι μας, ειδικά όσοι αγαπάμε πραγματικά τη Γυμναστική!
Φωτογράφος χορού και γυμναστικής, με εμπειρία ως πρώην αθλητής και προπονητής. Μέσα από τις φωτογραφίες και τις σκέψεις μου, επιδιώκω να συνδέσω την τέχνη με τον αθλητισμό, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης προσπάθειας και εξέλιξης. Σας ευχαριστώ που επισκέπτεστε τον χώρο μου και ελπίζω να σας εμπνεύσει το περιεχόμενο που μοιράζομαι.
