Να χαιρόμαστε ή να κλαίμε; Γιατί, εντάξει, Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού σήμερα, αλλά τι εικόνα βλέπουμε γύρω μας; Στα σχολεία, στους δρόμους, στα σπίτια, στους εφήβους μας. Αν η υγεία είναι παιδεία, τότε κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος. Δεν καταφέραμε, ως κοινωνία, να πείσουμε τα παιδιά μας ότι η άσκηση δεν είναι χόμπι. Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι τόσο σημαντική όσο το να ξέρεις να γράφεις, να διαβάζεις, να υπολογίζεις. Το σώμα σου είναι εργαλείο ζωής και το αφήνουμε στην τύχη του.
Κι όταν λέω “εμείς”, δεν εννοώ τα παιδιά. Τα παιδιά αντιγράφουν. Κι εμείς, οι μεγάλοι, αντί να γίνουμε το παράδειγμά τους, τα παραδώσαμε σε ένα σχολείο που θεωρεί τον γυμναστή απλώς «κάποιον να τα απασχολεί στην αυλή». Και η Παιδεία (αυτή με Π κεφαλαίο) ποτέ δεν έβαλε την κίνηση στη θέση που της αξίζει.
Ο Κουμπερντέν ήθελε να αναστήσει το Ολυμπιακό ιδεώδες. Και τελικά; Το παραδώσαμε στις πολυεθνικές. Τους αγώνες στους διαφημιστές. Τους αθλητές στις ενέσεις. Η διάκριση έγινε αυτοσκοπός και όχι γιορτή προσπάθειας. Και ναι, μέσα σε όλα αυτά, το ολυμπιακό πνεύμα πέθανε συμβολικά, ίσως και κυριολεκτικά, με την καταστροφή των ιερών στην Ολυμπία. Και τώρα; Έχουμε παιδιά που δεν ξέρουν να κάνουν πέντε κάμψεις. Που βαριούνται να περπατήσουν. Που μεγαλώνουν με junk food, με καναπέ, με χάπια για κάθε ενόχληση. Που δεν ιδρώνουν, δεν παίζουν, δεν κυλιούνται κάτω. Κι όταν ιδρώσουν λίγο, λένε «κουράστηκα».
Όσο για τον πρωταθλητισμό, τι να πρωτοπεί κανείς… Ένα άλλο, ξεχωριστό κεφάλαιο της παρακμής. Κυριαρχείται (ή μάλλον διοικείται) από ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει άθληση. Που δεν έχουν ιδρώσει ποτέ τους σε ταπί ή γενικότερα σε χώρους προπόνησης. Άνθρωποι που “βρήκαν φως και μπήκαν” και τώρα διαφεντεύουν τα πάντα. Και το χειρότερο; Οι “σχετικοί”, αυτοί που θα έπρεπε να σηκώσουν ανάστημα, τους έχουν υποταχθεί. Είτε από φόβο, είτε από βόλεμα. Αλλά θα μου πεις… γιατί να αποτελεί εξαίρεση ο πρωταθλητισμός, μέσα σε μια γενική κατάρρευση εικόνας και αξιών; Στην Ελλάδα του 2025, όλα μοιάζουν να λειτουργούν με την ίδια λογική: “πάμε όπου φυσάει ο άνεμος”.
Αλλά δεν είναι όλα χαμένα. Όχι αν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι. Όχι αύριο, σήμερα. Αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά την Ημέρα του Αθλητισμού, ας αρχίσουμε από τα βασικά: να ξαναδώσουμε αξία στο σώμα, στην κίνηση, στο παιχνίδι, στη συμμετοχή. Όχι μόνο στα γυμναστήρια, αλλά και στην καθημερινότητα. Όχι μόνο για τα παιδιά, για όλους μας.
Γιατί χωρίς σώμα, δεν υπάρχει νους. Και χωρίς νου που σέβεται το σώμα του, δεν υπάρχει μέλλον.
Τα γράφω όλα αυτά όχι επειδή έχω τις λύσεις, αλλά γιατί πονάω όταν βλέπω πώς καταντήσαμε κάτι που κάποτε ήταν ιερό. Ο αθλητισμός ήταν τρόπος ζωής, ήταν φως. Ήταν τελετουργία σώματος και ψυχής. Ήταν ιερή γη η Ολυμπία, χώρος που ένωσε Έλληνες, σταμάτησε πολέμους, ύψωσε αξίες.
Και σήμερα; Σήμερα, την Ολυμπία την κάψαμε. Την αφήσαμε να γίνει αποκαΐδι, όπως και το νόημα των αγώνων της. Δεν σώθηκαν ούτε τα ιερά της, ούτε το πνεύμα της. Το θυσιάσαμε κι αυτό, όπως τόσα άλλα, στον βωμό του γρήγορου θεάματος και της παγκόσμιας αγοράς.
Σήμερα ο αθλητισμός είναι φιλτραρισμένες εικόνες, μετάλλια-φέτες, και παιδιά που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει “προπονούμαι για χαρά”.
Κι αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε το διπλανό μας. Ή (γιατί όχι) τον εαυτό μας.
Ένας άνθρωπος που χρωστάει στον αθλητισμό τη ζωή του. Όχι γιατί τον έμαθε στο σχολείο ή τον είδε στην τηλεόραση, αλλά γιατί τον έζησε, τον ίδρωσε και τον κράτησε σαν σωσίβιο όταν όλα γύρω βούλιαζαν.
Φωτογράφος χορού και γυμναστικής, με εμπειρία ως πρώην αθλητής και προπονητής. Μέσα από τις φωτογραφίες και τις σκέψεις μου, επιδιώκω να συνδέσω την τέχνη με τον αθλητισμό, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης προσπάθειας και εξέλιξης. Σας ευχαριστώ που επισκέπτεστε τον χώρο μου και ελπίζω να σας εμπνεύσει το περιεχόμενο που μοιράζομαι.
